een vroege zondagmorgen ......

Midden in een druk weekend gelukkig toch een paar uren vrij kunnen maken. Zaterdag was het schitterend weer maar toen waren er allerlei verplichtingen. Vandaag weer, maar ik kan er even tussenuit en ik verheug me erop. Om 7 uur ben ik klaar wakker met als gevolg dat ik voor half negen al bij de kerk in Burgum mijn wandelschoenen aantrek. Ondanks mijn vroege komst word ik toch voor een kerkganger versleten. Op mijn reactie dat ik niet naar de kerk ga maar dat ik ga wandelen krijg ik van de organist als zegen 'bêst genôch' mee. Gelukkig maar! Nu kan ik immers op deze zondagmorgen zonder me schuldig te voelen weer een blokje van 'blogje om' doen. En weer blijkt een prachtige route te zijn uitgezet! Veel groen (waar ik van hou) en weinig mensen (waar ik ook wel van hou maar soms ook even niet)............................

Ik verbaas me er opnieuw over dat er zo dichtbij zoveel moois te vinden is. En ook dat je - als je loopt en niet afgeleid wordt door allerlei onnatuurlijke geluiden - zoveel ziet! Ik moet me beheersen om niet elke 100 meter stil te staan om een foto te maken. Dat lukt aardig - ik heb stevig de pas erin - maar plotseling is het weer gebeurd. Niet voor een natuuropname maar deze keer voor een product van de moderne tijd, hoewel  ook al weer tot de categorie van de oldtimers te rekenen.

Deze ken ik - dat kan niet missen. Het moet de auto zijn waarin onze oudste zoon en zijn vrouw trouwden. Wat een toeval - zomaar tijdens een wandeling onder Burgum .........

Even verderop - waar de mens zoals zo vaak de natuur een handje heeft gemeend te moeten helpen - zie ik een prachtig tafereel. Een typisch voorbeeld van wat we tegenwoordig 'de tweede leg' noemen, of zou het toch gewoon een woning-inspectie voor een volgend seizoen zijn?

Ik hou het maar op het eerste en vervolg mijn weg, onderwijl bedenkend wie dat nu van wie heeft afgekeken .............
Het is te merken dat er veel regen is gevallen de laatste tijd. Ik begin - doordat de route via veel graspaden loopt - al natte voeten te krijgen, maar gek - ik vind het geen enkel probleem. Het begint al aardig op een verslaving te lijken, maar dan wel een hele leuke!
Ik heb nooit geweten dat er zoveel bos tussen Burgum en Noardburgum was. Van een Ritskesbos en van een Toutenburgerbos had ik tot nu nog nooit gehoord. Dat hier ergens een waterwingebied was wist ik, maar dat dit zo mooi en ook nog toegankelijk is wist ik niet. Anderen, vooral hondenliefhebbers, kennelijk wel want daar kom ik er nogal wat van tegen hier. Ik laat me er zo door afleiden dat ik zowaar even de weg kwijt ben en een extra rondje moet lopen om weer op de route te komen. Dat is trouwens maar voor even, want kort hierna volgt een soort heuvel (uitkijkpost)

waarna zich zoveel paden aandienen dat je niet De Boer moet heten om niet het verkeerde pad te kiezen.
Wel dus ................. En dat ontdek ik niet zo snel. Ik loop uiteindelijk vast tegen een grote hondenkennel waar veel geblaf en gegrom me doet beseffen hoe fijn het wel niet is dat er sterke en hoge hekken bestaan. Ik denk handig te zijn en sla linksaf, maar dat pad loopt dood. Dan maar terug en precies de andere kant op om daar op een net te brede sloot te stuiten. In de wetenschap dat elke sloot wel ergens overbrugd wordt loop ik net zolang door tot ik bij een dam kom die precies achter de inrichting Toutenburg uitkomt. Daar staat natuurlijk een bank waar ik even rust neem. Een broodje en wat drinken en ja hoor - daar zijn de wespen. Wat heen en weer springend probeer ik snel iets naar binnen te schuiven om dan maar snel verder te lopen. Ik kom midden in Noardburgum uit en volg noodgedwongen maar een stukje de grote weg. Gelukkig heb ik ook het kaartje van de route meegenomen zodat ik deze even verderop moeiteloos weer kan oppikken. 'Weg van de snelweg'. Wat zijn er toch mooie stekjes op de wereld!

En wat kun je - ingeklemd tussen bebouwing en snelwegen op relatief korte afstand - toch genieten van prachtige natuur en rust! Ik zou er lyrisch van kunnen worden en stap daarom maar stevig door met inmiddels drijfnatte broekspijpen en schoenen die er niet meer uitzien. Er waren, zeker toen ik van de route was afgeweken, nogal wat modderpoelen te nemen. Zoiets heb je wel vaker wanneer je de smalle weg verlaat, is mijn gewijde zondagmorgengedachte. Mijn aandacht wordt echter al snel weer getrokken door iets wat echt de moeite waard is en aantoont dat het herfst wordt.

Vroeger gingen we met de kinderen speciaal naar het bos om ze te zoeken. Vooral de 'rode met witte stippen' waren favoriet!
Ik nader al mijmerend het eindpunt al weer. Na ongeveer drie-en-een-half uur lopen kan ik me ontdoen van natte schoenen en sokken. Erg? Helemaal niet. Deze zondag kan niet meer stuk.