kerst 2011

Tsja - wat doe je als de kerstgedachte er niet zo is, de dag grauw en grijs is, je blessure aardig over is en je disgenoten wel in zijn voor een wandeling (zij het niet een te lange). Juist - dan kijk je of er nog een kort 'blogje om' te vinden is omdat je toch wel eens wat anders wilt dan langs Van Harinxmakanaal en Potmarge lopen. Jistrum biedt de mogelijkheid van een korte wandeling (de route is voor niet te stevige wandelaars eenvoudig in te korten ook nog). Dus op kerstmiddag vanuit een uitgestorven dorp gedrieën gestart en de noordelijke route gelopen. Wat een andere beelden krijg je dan te zien dan wanneer je dezelfde tocht zomers zou doen. 

Een echt winters landschap zou zeker andere beelden geven. Ook nu was het glad maar dan niet door sneeuw en ijs maar door onvervalste drek. Toch was ook deze (ten gevolge van niet te veronachtzamen blaren) verkorte wandeling meer dan de moeite waard. De verrassende afwisseling van wegen en paden, de traditionele toeschouwers

die ons wat meewarig aanstaren - het voelt allemaal even vertrouwd.
En als je wilt dan zie je ook in de grijsheid en de grauwheid van deze dag mooie beelden

die het verlangen naar meer (onder andere omstandigheden) alleen maar aanwakkeren. 'Meer' in ieder in ieder geval in de zin van: langer en kleuriger. Maar dat komt vast weer. Tot snel!

Eindelijk ...............

Eindelijk is het er van gekomen. Afgelopen vrijdag was het zover. Prachtig weer - een vrije dag, dus niets staat aan een stevige wandeling in de weg. Ik heb me erop verheugd, maar het begint wat anders dan anders. Ik kan 's morgens al niet echt op gang komen, loop 100 keer heen en weer tussen boven en beneden en de auto en weet ik waar. Als ik Beetsterzwaag - want deze tocht van 'blokje om' staat vandaag op het programma - binnen rij kan ik geen vrije parkeerplaats vinden, met als gevolg dat ik helemaal aan de andere kant van het dorp ergens achter het oude (en vertrouwde) kantongerecht parkeer. Na me hier snel in mijn wandel-outfit te hebben gestoken, ontdek ik dat mijn wandelstok uit de auto is verdwenen. Dat is balen want ik ben er best verknocht aan geraakt, maar dan maar zonder deze keer. Wat mokkend loop ik door de Hoofdstraat naar het startpunt. Daar kom ik 'Dieuwkes hobby-kadoshop' voorbij en ik besluit daar toch maar even voor de zekerheid te vragen of er toevallig wandelstokken leverbaar zijn. Een duik onder de toonbank levert een pracht van een opvouwbare stok op die ook nog eens is voorzien van een heuse schijnwerper. Voor een paar euro wisselt de stok van eigenaar en de koning te rijk loop ik verdere, ondertussen de stok op maat instellend.
Vanaf het startpunt voert de tocht al snel weer door een prachtig wandelgebied

Hoewel ik eerst wel een voor mij stevige hobbel heb moeten nemen in de vorm van een paard. De beschrijving geeft het al aan, maar daar las ik kennelijk overheen, de tocht voert in het begin langs en door paardenweiden. Nu heb ik voor de meeste dieren respect, maar voor paarden wel in het bijzonder moet ik zeggen. Ik ben niet zo driest en nu hier ook nog zo'n dier vlak voor het hek waar ik doorheen moet staat, moet ik toch wel even slikken. Ik ver'man' mezelf en probeer het dier te paaien met veel lieve woordjes en geluidjes en klopjes op hals en voorhoofd. Het buigt minzaam het hoofd naar me toe en doet zowaar een paar pasjes opzij zodat ik er langs kan. Nu rustig verder lopen zonder teveel kapriolen lijkt het meest veilig, maar ik schrik van een stevig gehinnik achter mij waarmee de andere paarden worden gewaarschuwd. Gelukkig bereik ik veilig de overkant en opgelucht vervolg ik mijn weg. Deze voert langs prachtige optrekjes en biedt minstens evenzovele verschillende doorkijkjes. Ook hier weer prachtige natuurgebieden waarlangs de tocht gaat.

Het is op deze laatste septemberdag ongekend mooi weer. Dat merk ik hier en daar op de tocht ook aan de fietsliefhebbers. Wandelaars kom ik niet tegen - alleen op het terras bij de 'koffiestop' een grote groep dames die kennelijk aan Nordic Walking doet, getuige de attributen die ze bij zich hebben. En verderop heel in de verte 2 snelle lopers die kennelijk een andere route volgen want ik zie ze niet terug.
Dat terras is overigens even voorbij het kerkje van olterterp waar een neef van ons nog trouwde volgens mij.

De tocht voert na de tussenstop via eerst wel erg leuke en vooral ook stille en soms zelfs avontuurlijke paden door bos, langs een beekje en verderop door het bos waar men bezig is een en ander echt aan de natuur terug te geven. Het ziet er allemaal even mooi en ook spannend uit. Een pad dat de naam 'boomwortelpad' zeker verdient moet hier met ere vermeld worden. Hier, maar ook even verderop wanneer de route vlak langs het beekje voert, ben ik blij dat ik de stok in Beetsterzwaag kocht! Op sommige plaatsen doet de omgeving bijna 'onnederlands' aan .......

Ik geniet met volle teugen. Dat wordt verderop even minder wanneer ik de golfbaan doorkruis, maar dat heeft denk ik alles te maken met mijn aangeboren afkeer van alles wat met deze 'sport' te maken heeft. Ik laat - na lang nadenken - maar in het midden of dit met de deelnemers te maken heeft of met het feit dat voor deze sport wel heel veel natuurgrond wordt opgeslokt en veranderd in een soort van 'biljardlakengrasmat met kunstmatige verhoginkjes enzo'. Misschien spelen beide wel een rol. 

Gelukkig volgt hierna nog een mooi gedeelte wat mijn gedachten weer wat positief beïnvloedt!

Nog twee, nee drie opmerkelijke zaken / gedachten / ideeën:

- Tijdens de toch filosofeerde ik voor /met mezelf wat over het gevoel van tijd. Dat de tijd zo snel gaat voor ons gevoel, maar dat tijdens tochten als deze een uur vele malen langer lijkt te duren. Heeft dat te maken met het tempo? De indrukken onderweg? Het gericht zijn op de omgeving, de natuur etc. en 'de gedachten de vrije loop laten?' Ik ga daar maar eens verder over denken en nodig belangstellenden van harte uit mee te doen!

- Het was een mooie tocht. Zie daarvoor de volgende opmerkelijke gedachte! Wat me wel opviel en me eerst aan het denken zette om vervolgens toch een plekje te krijgen was het verschil tussen deze en de vorige tochten die ik in Friesland liep. Volgens mij heeft dat te maken met het - ik zeg het maar onomwonden - kennelijke kakgehalte van deze streek. Daarmee wil ik niemand tekort doen, maar zo voelt het gewoon. Ik zie alleen hierom al uit naar de tocht in de omgeving van Hemrik. Daar verwacht ik eigenlijk het tegenovergestelde .............. Ik ben benieuwd.

- Ten derde en laatste weer de grote bewondering en ook dank voor de kwaliteit! De route is voortreffelijk gekozen en uitgezet en vervolgens ook op papier gezet. Ik verdwaalde zelfs niet één keer ;-) Weliswaar dreigde het bij het ven en de groen/witte markering even mis te gaan, maar wie zoekt vindt ......  Bedankt!

een vroege zondagmorgen ......

Midden in een druk weekend gelukkig toch een paar uren vrij kunnen maken. Zaterdag was het schitterend weer maar toen waren er allerlei verplichtingen. Vandaag weer, maar ik kan er even tussenuit en ik verheug me erop. Om 7 uur ben ik klaar wakker met als gevolg dat ik voor half negen al bij de kerk in Burgum mijn wandelschoenen aantrek. Ondanks mijn vroege komst word ik toch voor een kerkganger versleten. Op mijn reactie dat ik niet naar de kerk ga maar dat ik ga wandelen krijg ik van de organist als zegen 'bêst genôch' mee. Gelukkig maar! Nu kan ik immers op deze zondagmorgen zonder me schuldig te voelen weer een blokje van 'blogje om' doen. En weer blijkt een prachtige route te zijn uitgezet! Veel groen (waar ik van hou) en weinig mensen (waar ik ook wel van hou maar soms ook even niet)............................

Ik verbaas me er opnieuw over dat er zo dichtbij zoveel moois te vinden is. En ook dat je - als je loopt en niet afgeleid wordt door allerlei onnatuurlijke geluiden - zoveel ziet! Ik moet me beheersen om niet elke 100 meter stil te staan om een foto te maken. Dat lukt aardig - ik heb stevig de pas erin - maar plotseling is het weer gebeurd. Niet voor een natuuropname maar deze keer voor een product van de moderne tijd, hoewel  ook al weer tot de categorie van de oldtimers te rekenen.

Deze ken ik - dat kan niet missen. Het moet de auto zijn waarin onze oudste zoon en zijn vrouw trouwden. Wat een toeval - zomaar tijdens een wandeling onder Burgum .........

Even verderop - waar de mens zoals zo vaak de natuur een handje heeft gemeend te moeten helpen - zie ik een prachtig tafereel. Een typisch voorbeeld van wat we tegenwoordig 'de tweede leg' noemen, of zou het toch gewoon een woning-inspectie voor een volgend seizoen zijn?

Ik hou het maar op het eerste en vervolg mijn weg, onderwijl bedenkend wie dat nu van wie heeft afgekeken .............
Het is te merken dat er veel regen is gevallen de laatste tijd. Ik begin - doordat de route via veel graspaden loopt - al natte voeten te krijgen, maar gek - ik vind het geen enkel probleem. Het begint al aardig op een verslaving te lijken, maar dan wel een hele leuke!
Ik heb nooit geweten dat er zoveel bos tussen Burgum en Noardburgum was. Van een Ritskesbos en van een Toutenburgerbos had ik tot nu nog nooit gehoord. Dat hier ergens een waterwingebied was wist ik, maar dat dit zo mooi en ook nog toegankelijk is wist ik niet. Anderen, vooral hondenliefhebbers, kennelijk wel want daar kom ik er nogal wat van tegen hier. Ik laat me er zo door afleiden dat ik zowaar even de weg kwijt ben en een extra rondje moet lopen om weer op de route te komen. Dat is trouwens maar voor even, want kort hierna volgt een soort heuvel (uitkijkpost)

waarna zich zoveel paden aandienen dat je niet De Boer moet heten om niet het verkeerde pad te kiezen.
Wel dus ................. En dat ontdek ik niet zo snel. Ik loop uiteindelijk vast tegen een grote hondenkennel waar veel geblaf en gegrom me doet beseffen hoe fijn het wel niet is dat er sterke en hoge hekken bestaan. Ik denk handig te zijn en sla linksaf, maar dat pad loopt dood. Dan maar terug en precies de andere kant op om daar op een net te brede sloot te stuiten. In de wetenschap dat elke sloot wel ergens overbrugd wordt loop ik net zolang door tot ik bij een dam kom die precies achter de inrichting Toutenburg uitkomt. Daar staat natuurlijk een bank waar ik even rust neem. Een broodje en wat drinken en ja hoor - daar zijn de wespen. Wat heen en weer springend probeer ik snel iets naar binnen te schuiven om dan maar snel verder te lopen. Ik kom midden in Noardburgum uit en volg noodgedwongen maar een stukje de grote weg. Gelukkig heb ik ook het kaartje van de route meegenomen zodat ik deze even verderop moeiteloos weer kan oppikken. 'Weg van de snelweg'. Wat zijn er toch mooie stekjes op de wereld!

En wat kun je - ingeklemd tussen bebouwing en snelwegen op relatief korte afstand - toch genieten van prachtige natuur en rust! Ik zou er lyrisch van kunnen worden en stap daarom maar stevig door met inmiddels drijfnatte broekspijpen en schoenen die er niet meer uitzien. Er waren, zeker toen ik van de route was afgeweken, nogal wat modderpoelen te nemen. Zoiets heb je wel vaker wanneer je de smalle weg verlaat, is mijn gewijde zondagmorgengedachte. Mijn aandacht wordt echter al snel weer getrokken door iets wat echt de moeite waard is en aantoont dat het herfst wordt.

Vroeger gingen we met de kinderen speciaal naar het bos om ze te zoeken. Vooral de 'rode met witte stippen' waren favoriet!
Ik nader al mijmerend het eindpunt al weer. Na ongeveer drie-en-een-half uur lopen kan ik me ontdoen van natte schoenen en sokken. Erg? Helemaal niet. Deze zondag kan niet meer stuk.

Trynwâlden op 18 augustus 2011

Vandaag de laatste dag van deze loop-sessie. Eerst even naar het werk waar ik mij vooral bij iedereen moet verdedigen voor deze in de ogen van velen merkwaardige liefhebberij. Ik ben blij dat ik vervolgens de rust weer kan vinden. Het is bewolkt maar droog en ik heb er weer zin in. Trynwâlden 2 (weer van 'blogje om' natuurlijk - met dank) lijkt me voor deze dag wel geschikt. Niet te lang en bovendien ook niet te ver van huis.

Ik heb wel eens gehoord dat dit het ´toarnbeien´ gebied bij uitstek moet zijn en ik moet zeggen dat ik er vele tegenkwam. Het aantal plukkers was - gelukkig - niet navenant; dan was het wel erg druk geworden.
De tocht voert weer langs werkelijk prachtige paden - wat een mooi gebied zo onder de rook van ...... Onvoorstelbaar ook dat het hier zo rustig is met zoveel mensen in de directe nabijheid. Ik bedenk dat het toch maar goed is dat niet iedereen dezelfde hobby heeft.

Nieuwsgierig geobserveerd vervolg ik mijn weg. Hier en daar lijkt de tijd even stilgestaan te hebben, met de nadruk op 'lijkt' overigens want wanneer je even verder kijkt zie je al weer bewijzen van de huidige tijd.

Na een mooie tocht door het bos waar mijn proviand bijna door een loslopende hond wordt verorberd voert mijn weg langs wat meer verharde wegen door Munein om even verderop 'It bûtenfjild' in te gaan. Dit gebied doet zijn naam eer aan moet ik zeggen. Een aantal kilometers door hoog gras

doet vermoeden mij ergens in de 'middle of ....' te bevinden maar aan de horizon ontwaar ik zowaar de skyline van Leeuwarden met als blikvanger de Avérotoren. Ik beland midden in een kudde schapen die bang en tegelijk nieuwsgierig zijn. Ze slaan eerst en bloc op hol om vervolgens nieuwsgierig te blijven staan en - als ik stop - zelfs naar me toe te lopen. Opvallend - het is net of eentje er niet bijhoort, ook qua leeftijd niet.

Een soort zwart schaap maar dan wit, dat afzijdig van de kudde roerloos blijft staan. Een soort lammetje dat ging dwalen?  Even verderop word ik opgeschrikt door een fazantenhaan die luid schreeuwend opvliegt uit het riet. In de verte ontwaar ik zowaar een witte reiger. Hij laat zich jammer genoeg niet fotograferen anders dan als wegvliegende witte vlek. Na over het hek te zijn geklauterd kom ik weer op de grote weg - tot mijn verrassing helemaal aan de andere kant van Gytsjerk dan ik had gedacht. Na nog een leuke lus via de Canterlandseweg terug bij de auto en op naar de kinderboerderij ............. (om  me te voegen bij het thuisfront dus).

de Hauletocht opnieuw

De Haule tocht ………. (een herhaalde plaatsing van het bericht van de wandeling van 16 augustus ;-) )

Geïnspireerd door de beschrijving van deze ‘stille tocht’ op ‘Blogje om’ vandaag op naar Haule. Bij aankomst slaat de schrik me om het hart. Hoezo stil?

De startplaats is de stempel- en controlepost van de fietsvierdaagse van Appelscha en deze is juist vandaag van start gegaan. Eén grijze massa waarin ik alleen opval door het ontbreken van de fiets …..

Gelukkig hoef ik maar krap 100 meter van de route van de vierdaagse te nemen. Snel buigt mijn weg af naar links – de werkelijke stilte in.

Het eerste deel van de tocht gaat via werkelijk prachtige paden (gebaand maar daar is ook alles mee gezegd en dat doet me goed) en volstrekte stilte. Gewaarschuwd door de beschrijving en door de borden voor mogelijk agressieve buizerds ben ik extra alert.  De jongen zijn kennelijk al uitgevlogen want de enkele buizerd die ik ontwaar heeft geen enkele belangstelling voor mij.  Dat betekent niet dat er geen belangstelling vanuit de lucht is.

Kennelijk is er een zoekactie of inspectie gaande want deze bromvlieg vergezelt me een hele tijd. Ik bedenk wat ik liever wil: een buizerd of dit apparaat en ja – doe mij dan toch maar de buizerd.

Het is hier en daar te merken dat we in een soort regenseizoen verkeren. Hoewel vandaag bewolkt maar droog, worden mijn schoenen en broekspijpen flink nat, maar dat hoort er bij. 

Was het bij de vorige tocht een gave bruine rat die levenloos ons pad kruiste. Deze keer struikel ik bijna over een mol.  

 

Een volledig gaaf exemplaar zoals je ze niet vaak tegenkomt. Ik kom even in de verleiding hem mee te nemen maar bedenk me toch als ik denk aan alle gedoe die dit meebrengt. Laat de natuur zijn gang maar gaan ……….

Even later ben ik weer in de meer bewoonde wereld. Langs verharde wegen en paden kom ik via de Weperpolder (daar is toch vroeger het nodige over te doen geweest?) en de Haulepolder (kwetsbaar natuurgebied volgens een bordje) terug op de beginplaats.

Voldaan keer ik – via de wijnboer (!) – huiswaarts waar we aan het proeven slaan.

Buitenpost - Kollum en verder - 17 augustus 2011

Geïnspireerd door de Hauletocht vandaag richting vertrouwd gebied. Het Paradyske en meer van dat soort mooie natuur. Het was een prachtige tocht en ondanks de deels mislukte plaatsing van een verslag (met zonder foto's) van de tocht rondom Haule een nieuwe poging voor een kort verslag. Vrijwel meteen na Buitenpost komen de herinneringen aan pakweg 30 jaar geleden boven. Zo dichtbij en dan zo mooi zeiden we toen tegen elkaar. We fietsten en liepen toen ook door deze gebieden van schelpenpaadjes, boomwallen e.d. met prachtige doorkijkjes zoals deze b.v.

Het is bepaald geen straf om met dit weer langs dit soort paden de dag door te moeten komen. Op naar Kollum waar bakker Van der Bijl wacht met zijn heerlijke witte reepkoek (!). Daar smul ik - zittend op een bankje bijna tegenover de winkel - heerlijk van, wat nieuwsgierig gadegeslagen door voorbijgangers. Via de noordelijke kant van het dorp brengt de route me op een van de vele schelpenpaadjes die me uiteindelijk in Veenklooster zullen doen belanden. Onderweg bedenk ik dat dit een mooie gelegenheid is om weer eens de Ringo te bezoeken. Visioenen van een uitsmijter op het terras daar doen me al watertanden en ik vergeet onmiddellijk dat mijn broodbakje al bijna leeg is en dat ik ook al een halve dubbele witte reepkoek (dat is dus een hele) achter de kiezen heb. Vlak voor Veenklooster kom ik langs het 'grutte slot' waar zoveel herinneringen liggen ..........

Even verderop lonkt het Ringoterras. Daarom laat ik zowel de theeschenkerij in zowel het 'grutte' als het 'lytse' slot links liggen en spoed mij in die richting. Het terras is keurig ingericht, maar de deur zit op slot en voorbijgangers weten mij te melden dat de Ringo dicht is. Dan zit er niets anders op dan door te lopen richting Kollumerzwaag waar ik toch al even naar toe wilde. Misschien bij Piet Prins? Wanneer ik die bar annex snackbar nader lijk ik weer bot te vangen. Een grote verbouwing maar ................ de mededeling 'voor snackbar achteringang' geeft hoop!

En ja hoor - een uitsmijter? Geen probleem! Waar krijg je die nog voor maar € 4,-- tegenwoordig? Ik verorber mijn buit aan het tafeltje aan de achterkant met uitzicht op het industrieterrein. Dit was er vroeger ook al maar toen was er nog geen bebouwing. De tijd heeft niet stilgestaan! Via omzwervingen door het dorp langs vertrouwde (hout)stekjes probeer ik via de Achterwei en de Ganzingawei weer op de route te komen. Dat lukt me  wonderwel. Lopend op-in-langs Egypte zie ik nog deze toevallige ontmoeting die te leuk is om niet vast te leggen.

Destijds reden hier andere treinen, was er geen hek en kon je op verschillende plaatsen 'onbewaakt' het spoor over. Maar 'das war einmahl'. Voldaan loop ik via Buitenpost terug naar het parkeerterrein bij het station, waarbij ik onderweg nog een partijtje boeken tegenkom die voor een schijntje te koop zijn. Natuurlijk kan ik de verleiding niet weerstaan en kies er 3 uit - waaronder een 'literaire stadswandeling Leeuwarden - waarvoor ik 'zegge en schrijve' drie muntjes van 50 eurocenten in de spaarpot doe. Een in meer dan een opzicht waardevolle dag!

Waarom?

Regelmatig speur ik het internet af naar allerlei wetenswaardigheden op verschillende gebieden: oude documentatie van familie, waaronder ook afbeeldingen van woningen en gebouwen die daaraan zijn gerelateerd; algemene historische gegevens; natuur; alles wat met wandelen te maken heeft; muziek (klassiek, orgel, ballads etc). Zo kom ik via blogs van anderen terecht op allerlei aardige sites en kom ik achter nieuwtjes en weer andere vindplaatsen. Vandaag liepen we  - geïnspireerd door een beschrijving op zo'n site - een prachtige wandeltocht.  Ik plaatste vanavond een reactie om onze ervaringen te delen en
dit bracht me op het idee zelf ook maar eens wat op te schrijven en hier te plaatsen. Zonder enige pretentie hoor, maar misschien wel leuk voor sommigen.
Hoop dit hier regelmatig te vullen en te verversen en verwacht natuurlijk - als je het leuk vindt - wel een reactie!