Kriebels

Het mooie weer van de afgelopen week deed me besluiten zomaar een dag vrij te nemen, de wandelschoenen aan te trekken en er op uit te gaan. Wat ik allang in mijn hoofd had kon ik nu gaan doen: Hemrik2 van 'blogje-om' lopen. Een tocht waarvan de beschrijving me vorig jaar al enthousiast had gemaakt maar die ik door de blessure toen nog niet kon lopen. Op 28 maart van dit jaar leek alles in de meewerkstand te staan: prachtig weer, een vrije dag en blessurevrij. Op naar De Hemrik dus om heerlijk m'n kop leeg te lopen.

Het is, maar dat zal ook de tijd van het jaar zijn, ongekend rustig. Voor de tijd van het jaar zou de temperatuur trouwens ook wat lager moeten zijn. Het was 's morgens rond half tien al zo warm dat ik besloot mijn jas in de auto te laten en in mijn shirt te gaan lopen. Even het dorp door en dan kom ik al snel in de natuur terecht die 'op springen staat'. Een paar week verder en alles zal echt groen zijn uitgelopen, maar nu dienen de eerste tekenen zich al aan.

De natuur is - hoewel nog grotendeels in slaap - ook nu al mooi!
Echte vroegbloeiers geven al wat kleur. Ik geniet ervan. In de verte zie ik twee herten in een stukje groen tussen twee boomwallen grazen. Ze kijken even op, schatten kennelijk in dat ze van mij niets te vrezen hebben en gaan daarom rustig door. De vogels zijn druk bezig. Overal zie ik ze materiaal voor nesten verzamelen. De natuur biedt voor elk wat wils; het is een soort kringloopwinkel bedenk ik. Echt natuurlijk materiaal wordt verzameld maar ook het nodige afval van onze welvaartsmaatschappij blijkt geschikt voor het bouwen van een nest. Vooral de kauwen lijken op dit gebied bepaald niet kieskeurig te zijn.

De beschrijving van de tocht beloofde het al: het gaat voornamelijk via onverharde paden en dat merk ik ook. Door de droogte van de afgelopen maand is het zand hier en daar wel erg rul en dat maakt het lopen best wel zwaar. Maar mooi is het!

En dat geldt niet alleen voor het zandpad links, maar zeker ook voor de oude trambaan zoals hier rechts afgebeeld. Meteen over de trambrug heb ik even gepauzeerd en wat zitten mijmeren. Het is nog niet vreselijk lang geleden dat hier dagelijks de tram langskwam (hij reed hier tot 1948) en ik realiseer me dat vast en zeker de oma van Thea hier wel eens - of zelfs vaak - gebruik van moet hebben gemaakt. Zij is immers in deze streek opgegroeid.
Het is een echte dijk met mooie natuur die ons hier is nagelaten. Gelukkig worden dit soort trajecten vaak herbestemd als wandelpad. Zeer de moeite waard.

Verderop vind ik toch weer het inmiddels traditionele kadaver van een dier op mijn route. Hoewel deze keer niet meer zo 'vers', maar het is overduidelijk: ooit was dit een dier dat bij de oversteek werd geplet door een gemotoriseerd monster!

Gelukkig wordt hierna al snel mij oog getrokken door de echte lenteboden. Ontelbare lammetjes dartelen door het groene land en ze komen, wanneer hun moeder nieuwsgierig dichterbij komt, ook wat meer in mijn richting. Altijd vertederend deze mooie diertjes en ik probeer de gedachten aan mijn favoriete lamskoteletjes maar even te verbannen.

Net op het moment waarop ik bedenk dat ik - in tegenstelling tot eerdere tochten - nog niet echt iets 'in het oog springends' ben tegengekomen valt mijn oog op een boomstronk met daarin een kunstuiting van de natuur.  

Het kan bijna niet anders dan dat Picasso zich door dit soort natuurlijke expressie heeft laten inspireren. De gedachte aan dit schilderij kwam tenminste meteen bij mij op.
Kijk en oordeel zelf zou ik zeggen.



Na nog een paar kilometer steek ik de compagnonsvaart weer over en kom ik langs een in deze omgeving passende oude fabriek weer in Hemrik. Voldaan ontdoe ik me na een kleine 18 kilometer van mijn wandelschoenen en richt mijn ogen al op Hemrik1 - dat zal de eerstvolgende tocht moeten zijn.

Na een paar dagen openbaart zich echter weer de oude blessure - in veel sterkere mate ook nog eens. Ik weet niet of het er ooit nog van komt dus. Dat zou jammer zijn. Maar dit kan niemand me meer afnemen!