Trynwâlden op 18 augustus 2011

Vandaag de laatste dag van deze loop-sessie. Eerst even naar het werk waar ik mij vooral bij iedereen moet verdedigen voor deze in de ogen van velen merkwaardige liefhebberij. Ik ben blij dat ik vervolgens de rust weer kan vinden. Het is bewolkt maar droog en ik heb er weer zin in. Trynwâlden 2 (weer van 'blogje om' natuurlijk - met dank) lijkt me voor deze dag wel geschikt. Niet te lang en bovendien ook niet te ver van huis.

Ik heb wel eens gehoord dat dit het ´toarnbeien´ gebied bij uitstek moet zijn en ik moet zeggen dat ik er vele tegenkwam. Het aantal plukkers was - gelukkig - niet navenant; dan was het wel erg druk geworden.
De tocht voert weer langs werkelijk prachtige paden - wat een mooi gebied zo onder de rook van ...... Onvoorstelbaar ook dat het hier zo rustig is met zoveel mensen in de directe nabijheid. Ik bedenk dat het toch maar goed is dat niet iedereen dezelfde hobby heeft.

Nieuwsgierig geobserveerd vervolg ik mijn weg. Hier en daar lijkt de tijd even stilgestaan te hebben, met de nadruk op 'lijkt' overigens want wanneer je even verder kijkt zie je al weer bewijzen van de huidige tijd.

Na een mooie tocht door het bos waar mijn proviand bijna door een loslopende hond wordt verorberd voert mijn weg langs wat meer verharde wegen door Munein om even verderop 'It bûtenfjild' in te gaan. Dit gebied doet zijn naam eer aan moet ik zeggen. Een aantal kilometers door hoog gras

doet vermoeden mij ergens in de 'middle of ....' te bevinden maar aan de horizon ontwaar ik zowaar de skyline van Leeuwarden met als blikvanger de Avérotoren. Ik beland midden in een kudde schapen die bang en tegelijk nieuwsgierig zijn. Ze slaan eerst en bloc op hol om vervolgens nieuwsgierig te blijven staan en - als ik stop - zelfs naar me toe te lopen. Opvallend - het is net of eentje er niet bijhoort, ook qua leeftijd niet.

Een soort zwart schaap maar dan wit, dat afzijdig van de kudde roerloos blijft staan. Een soort lammetje dat ging dwalen?  Even verderop word ik opgeschrikt door een fazantenhaan die luid schreeuwend opvliegt uit het riet. In de verte ontwaar ik zowaar een witte reiger. Hij laat zich jammer genoeg niet fotograferen anders dan als wegvliegende witte vlek. Na over het hek te zijn geklauterd kom ik weer op de grote weg - tot mijn verrassing helemaal aan de andere kant van Gytsjerk dan ik had gedacht. Na nog een leuke lus via de Canterlandseweg terug bij de auto en op naar de kinderboerderij ............. (om  me te voegen bij het thuisfront dus).